Press

Het atelier Andrej Babenko – Knack Weekend 7 februari 2018

Het atelier Andrej Babenko - Knack Weekend 7 februari 2018

Andrej Babenko interview in 100%Expo more info p. 44-46 

 

De Intensiteit van het schilderen

Andrej Babenko: ‘Mijn boodschap is om door te gaan en nooit op te geven’

De Oekraïense schilder Andrej Babenko was op jonge leeftijd al een talent. Op de middelbare school maakte hij wekelijks een krant waarvan hij de grote pagina’s beschilderde. De letters schreef hij met de hand want kopieerapparaten waren er niet. Op zijn handschrift dat op en neer danste, kreeg hij wel wat commentaar, maar aan zijn schildertalent werd geen moment getwijfeld.

Omdat studeren in Oekraïne niet tot de mogelijkheden behoorde en op zoek naar toekomstperspectieven, week Andrej Babenko in 1999 uit naar België waar hij in aanvang onderdak kreeg in een asielcentrum in Kapellen. Omdat Babenko eerst nog Nederlands moest leren, was  studeren in België niet vanzelfsprekend. Maar ook die kaap werd genomen. Ik kan erg koppig zijn, als ik iets echt wil, dan vecht ik er voor. Dank zij de hulp van zijn huidige vrouw en  een prachtige ploeg leerkrachten van wie hij veel steun kreeg, studeerde Babenko op Sint Lucas Antwerpen, eerst Illustratie om nadien over te schakelen naar Grafisch Ontwerp. Na zijn studies verzorgde hij twee jaar de grafische vormgeving van de Vlaamse Opera. Het was heerlijk, ik kreeg er alle vrijheid. Maar na twee jaar eindigde mijn contract. De affichebeelden die ik maakte waren gedurfd en hadden voor- en tegenstanders.

Kleurrijke traditie

Vanuit een grote nood aan vrije expressie is Babenko toen fulltime gaan schilderen. Hij volgde avondacademie bij schilder Jan Peeters van wie hij veel leerde. Maar ook de Russische klassieke schilderkunst waarmee hij opgroeide, werkt in hem door. De grote emoties en de nostalgische elementen zijn eveneens kenmerkend voor zijn persoonlijkheid en zijn terug te vinden in zijn eigen schilderkunst. De opbouw van de olieverfkleuren en het kleuren mengen op zijn schilderspalet is volgens de klassieke methode. Natuurlijk wijk ik daar door de intensiteit van het schilderen na een tijd van af, maar het zorgt ervoor dat de basis altijd goed zit. Het sprankelende kleurgebruik van Babenko ’s palet is ingegeven vanuit de Oekraïense cultuur en traditie. De volkskunst, het eten en zelfs de emoties zijn er erg kleurrijk. Tijdens zijn opleiding in België kreeg hij vaak kritiek op zijn overvloedig kleurgebruik. Hij probeerde zich te conformeren naar het Belgische getemperde palet en de vele grijswaarden maar dat strookte uiteindelijk toch niet met zijn temperament. Ik heb erg veel waardering voor een schilder als Luc Tuymans maar zou nooit kunnen schilderen zoals hij dat doet. Ik kan me qua kleur en sfeer veel meer vinden in de kunst van James Ensor, Hiëronymus Bosch of de hedendaagse schilder Kati Heck. Ook muziek is erg belangrijk in het leven van Babenko. In zijn jonge jaren speelde hij in een punkband in Oekraïne. Ik droomde ervan om rockmuzikant te worden. Maar ik kan geen ritme of toon houden, dus dat kwam echt niet goed (lacht). Ik luister veel naar muziek: Sonic Youth en Massive Attack, maar de klassieke muziek van Schnittke en Tsjaikovski inspireert me evengoed. Voor mij is schilderen zoals een liedje schrijven. Ik creëer een eerste beeld en bouw zo beeld per beeld op. Je kan het ook vergelijken met het maken van een collage.

Doorgaan
Babenko had een intense jeugd in Oekraïne. Hij leefde er in armoede, gebruikte drugs waarbij hij niet gespaard bleef van trips en hallucinaties en was vaak angstig. Als 14-jarige punker trok hij naar het Russische Sint-Petersburg waar hij deel uitmaakte van een ondergrondse rockclub. Hij werd meerdere malen gearresteerd voor het eenvoudige feit dat hij een punker was en voor zijn sociale kritiek. Ook zijn beginjaren in België waren niet mals. Al deze herinneringen en ervaringen zijn opgeslagen als in een beeldbank waaruit hij eindeloos onderwerpen kan blijven putten. Maar ook hedendaagse onderwerpen zoals de oorlog in het Midden-Oosten, of figuren als de Amerikaanse president Trump of de Russische president Poetin worden karikaturaal geschilderd. Daar kun je natuurlijk niet rond! De personages worden afgebeeld en rondom hen gebeuren er allerlei zaken die zich afspelen in het verleden, het heden of de toekomst. Ondertussen is Babenko’s leven op zijn plaats gevallen met een gelukkig gezin met twee kleine kinderen, een dagelijks ritme en een atelier in Merksem. Ik heb mezelf uit de put gehaald. Mijn boodschap is om door te gaan en nooit op te geven.  Een toonvoorbeeld is het leven van de Mexicaanse schilderes Frida Kahlo. Zij heeft vanuit haar ziek zijn, schoonheid gecreëerd.

Met De Wachter en Pawlowski

Alleen in je atelier werken kan eenzaam zijn. Het is een balans die je als kunstenaar moet vinden. Ik verlang naar sociaal contact maar wil ook alleen zijn om te kunnen schilderen. Daarom is met andere kunstenaars aan projecten werken heel boeiend. Het volgende project waar Babenko naar uitkijkt is  een coproductie met  psychiater Dirk De Wachter en muzikant Mauro Pawlowski. Babenko wil zijn grote schilderijen in een cirkel opbouwen, zoals een circustent. Het idee is om Andrej’s werken tentoon te stellen en een opening/performance te organiseren waar De Wachter gedichten van Bukowski declameert en Pawlowski bijpassende live muziekfragmenten brengt.

Babenko – De Wachter – Pawlowski
24/02/2018 Kunsthal Extra City Eikelstraat 25, Berchem www.extracity.org          

Bio Andrej Babenko (°1974 in Bojarka, Oekraïne) woont in Tervuren en werkt in Merksem. Hij exposeerde onder andere in samenwerking met galerie Campo en Campo, van Campen en Rochtus en werkte samen met de Europese Commissie. Recent maakte hij een portret van Luciano Benetton voor de Biënnale van Venetië.

Dirk De Wachter: ‘Your work is like a performance, a happening, a Munchian scream  that reminds me of some bold poems of Charles Bukowski I like to declaim and between which Mauro’s dirty riffs fit excellently…’.

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave